Assembly op Rainbow school

Op vrijdag is het voor onze kinderen "Assembly" dag. Iets wat wij in Nederland niet kennen. Op de school van Thomas en Annique presenteren alle klassen (op de baby groep na) iets wat zij die week geleerd hebben: een liedje, een toneelstukje of een gedichtje. De eerste keren dat ik ging kijken wilde Thomas en Annique meteen niet meer mee doen, maar nu een paar maanden later, staan ze trots temidden van hun klasgenootjes mee te doen. De laatste keer dat ik ging kijken zong Thomas zijn groep de engelstalige versie van "schaapje schaapje heb je witte wol". Thomas doet vooral heel gek en wild (wellicht zijn manier om met plankenkoorts om te gaan?). Annique's klas zoemde met lievebeerstjes rond terwijl de juf het gedicht voor las.

Grade 2 performance: Safari

On thursday April 2, Grade 2 entertained the community with a thought provoking and entertaining environmental musical. Each scene showcased the human impact on our natural environment. Mini beasts, living trees, marine life, birds and animals are all impacted by our actions as shown by the Grade 2 students. Singing, dancing, dazzling costumes and a very thought provoking spectacular was thoroughly enjoyed.


Noa here on the picture as a tiger, did a great job, especially at the tiger rap!

Phu Quoc en Mekong delta

Profiterend van een korte schoolvakantie maakten we een trip naar Phu Quoc eiland en de Mekong regio in zuid Vietnam. We begonnen op Phu Quoc eiland – in het uiterste zuiden van Vietnam tegen de grens met Cambodja - waar we genoten van de warmte, de zon en de zee. Natuurlijk waren het zwembad en het strand populair bij Noa, Annique en Thomas. Daarnaast verkenden we het eiland en bezochten een peperplantage en een vissausfabriek (Phu Quoc heeft een uitstekende reputatie op het gebied van vissaus!). Met z’n vijfen achterop drie brommers reden we over het prachtige tropische eiland, zagen we krokodillen en zwommen we bij een waterval. Een onprettige tropische verrassing was de kwal die zich in Annique’s been vastbeet, toen we aan het zwemmen waren op een afgelegen strand. Erg pijnlijk voor Annique en nadat de lokale bevolking haar been met water en waspoeder ‘behandeld’ had, reden we snel terug naar het dorp. In het hotel begrepen we dat een beet van een kwal met azijn behandeld moet worden – dus dat knoopten we in onze oren. We lieten de lokale dokter er nog even naar kijken want het zag er indrukwekkend uit (een week erna nog steeds). Met de zalf van de dokter en het ijs en de repen groene papaya van het hotelpersoneel (waarmee we het been inwikkelden!) was alles onder controle. De zee zijn we niet meer in geweest.
Na een paar dagen Phu Quoc begon onze tocht dwars door de Mekong delta naar Saigon/ Ho Chi Minh City. Een prachtige tocht langs uitgestrekte rijstvelden, overal water, en fantastische bedrijvigheid langs de wegen. De Mekong delta is de ‘graanschuur’ van Vietnam en verzorgt een belangrijk deel van de aanzienlijke rijstexport – maar er worden ook op grote schaal zeevruchten en vis gekweekt en de regio zindert van de economische activiteit (al is ook Vietnam stevig getroffen door de economische crisis). Wij reisden van Rach Gia naar Can Tho, de economische en toeristische hoofdstad van de streek. We maakten een paar boottochten om ‘drijvende markten’ te bezoeken (in boten op het water) en lieten ons een enkele keer aan land zetten voor weer een markt (blijft fascinerend – net zoals onze kinderen dat zijn voor de Vietnamezen) of een café waar we onze favoriete zwarte koffie met ijs dronken. We verhuisden van een hostel met kinderen op schoolreis naar de familiekamer in een leuk hotel aan de rivier en kochten een voor Noa een vlieger om mee te doen met de kinderen van Can Tho. We hadden bedacht om per speedboat naar Saigon te varen maar dat ging helaas niet door (boot kapot) dus regelden we aan auto. Ho Chi Minh City bleek een prettige stad, dynamischer dan Hanoi – al hadden we niet genoeg tijd om veel te zien.

Kwallenbeten
Wie naar zee gaat, doet er goed aan een klein flesje azijn mee te nemen. Mocht een kind gebeten worden door een kwal, spoel de beet dan af met een beetje azijn. Spoel de beet niet af met zoet water en wrijf er ook niet over. Tegen de jeuk kan een anti-kriebelzalf gebruikt worden.

Rolschaatsen tussen de bruidspaartjes

Kleine ergernissen

Direct na mijn studie werkte ik ooit bij stadsdeel de Baarsjes. Mijn taak was om de gegevens van een tevredenheidsonderzoek onder buurtbewoners te analyseren. Ik herinner me nog goed dat hondenpoep bij de top 3 stond van zaken waar bewonders van de Baarsjes zich aan ergerde. Als ik het me goed herinner stonden de losliggende stoeptegel en de hangjongeren ook vrij hoog in de top tien.

Wat zou hier in de top 3 komen? Ik denk dat geluidsoverlast als gevolg van breken en bouwen hoog zouden scoren. Op dit moment wordt aan het eind van onze steeg een enorm huis neergehaald. Het boren en hameren begint 's morgens vroeg en gaat de hele dag door. En dan hebben we nog geluk dat het niet onze directe buren zijn. Bij andere nederlanders wordt het buurhuis afgebroken en kwam een groot deel van het dak in hun tuin terecht. Gelukkig was er op dat moment niemand in de tuin, want die zou het niet hebben kunnen navertellen.

Hondenpoep is hier minder een issue, alhoewel wij toch ook af en toe uit moeten kijken voor poep in de steeg. En je ergeren aan losliggende stoeptegels is nog een brug te ver. Hier scoort het ontbreken van putdeksels hoog. Ik heb zelfs in de krant gelezen dat er al meerdere kinderen in verdronken zijn. Als wij langs het meer fietsen of lopen met de kinderen zorgt dit bij voor veel extra stress. Soms zijn de putten wel afgeschermd met takken, maar soms ook niet. Waarom er niet gewoon een deksel op kan liggen is me een raadsel.

Waar ergeren wij ons nog meer aan? Ik denk aan het verkeer en dan met name het getoeter in het verkeer. Het is geloof ik zelfs in de wet vastgelegd dat je hier moet toeteren om te waarschuwen dat je eraan komt. Het gevolg is dat er constant getoeterd wordt, waar wij (de vietnamezen horen het waarschijnlijk niet meer) helemaal gek van worden.

Verder kan ik me flink ergeren aan onze huisbaas, die altijd het slechtse moment uit weet te zoeken om langs te komen (als je net zit te eten of als je net een kind in bed aan het leggen bent). Als iets in huis stuk gaat (en helaas dat gebeurt VAAK) dan stuurt hij iemand langs om het te maken. Net als in Senegal kiest hij dan waarschijnlijk de goedkoopste oplossing die vaak weinig duurzaam is. Zo begon de boiler vorige week te lekken. Inmiddels zijn we twee bezoeken van de loodgieter verder en lekt de boiler niet meer, maar hebben e ook geen warm water meer en sinds vanochtend helemaal geen water.

Tulpen uit Amsterdam

Op de "mother tongue day" liet Nederland zich van zijn beste kant zien met een prachtig lied : "Tulpen uit Amsterdam.

Trip naar Cam Thuy

Afgelopen weekend om zeven uur werd ik verwacht op Dang Tang Mai. Thuis was alles nauwgezet voorbereid. Mama gaat één nachtje weg! Samen met 3 andere leden van het CAC (Community Aid Committee van de Hanoi Women Group), profesor Quynh and zijn assistente reden we om kwart over zeven weg. Tegen half twaalf kwamen we aan in Tanh Hoa city, waar we na koffiegedronken te hebben, door het hoofd van het provinciaal ziekenhuis werden ontvangen. En Vietnam zou Vietnam niet zijn als deze man geen speech voorbereid zou hebben. Vanaf Tanh Hoa ging de reis verder met twee auto's van het ziekenhuis (een voor ons en een voor een team van het ziekenhuis).

Het was een genot door dit prachtige landschap te rijden. Helaas werd er niet gestopt voor foto's. Onze begeleiders zagen de schoonheid ervan waarschijnlijk niet (meer). Ik waande me af en toe in de Novib kalender en o wat was ik graag gestopt om de schoonheid te proberen te vangen in een foto. De mannen en vrouwen die op het veld bezig waren met het omploegen van het land en het planten van de jonge rijstplanten (prachtig groene kleur heeft jonge rijst) met op de achtergrond bergen zoals in Halong Bay. Echter als jongste van de groep zaten Amanda en ik op de achterste bank en om uit de auto te komen moest eerst alle bagage eruit en moesten wij via de achterdeur de auto uit klimmen. En alhoewel we dan de jongste van de groep waren, piepjong zijn we nu toch ook niet meer en echt lenig ook niet.

Wel werd er uitgebreid gestopt bij de "grot van de heilige vis". We waren hier niet de enige die kwamen kijken naar deze bijzondere vissen die volgens de legende niet gegeten mogen worden daar dit ongeluk zou brengen. Na vijven schijnen de vissen de grot in te verdwijnen.

Toen we dachten terug te lopen naar de parkeerplaats, bleek dat we in het dorpshuis verwacht werden waar het dorp zich in traditionele kleding gestoken had en voor ons gingen dansen.

De nacht brachten we door in een hotel in Cam Thuy. Bij het avondeten stond er een vis op het menu die wij verdacht veel vonden lijken op de vis die overdag gezien hadden... Na de thee werden we naar onze kamer "gestuurd". Margret, een van de CAC leden, vroeg zich af of we soms iets verkeerds gezegd hadden. Zij had verwacht nog meegenomen te worden naar de Karaoke bar. Maar helaas mijn eerste Karaoke ervaring dus weer gemist. Maar misschien hadden de mannen andere plannen waar ze ons niet bij konden gebruiken...

De volgende ochtend woonden we de training over het gebruik van de "Birthing Kit". In deze geboorte kit zit het hoogste nodige voor een veilige thuisbevalling (een plastic zeil, plastic handschoenen, zeep, jodium, scheermesje voor doorsnijden navelstreng, navelklem, wat watjes en gaasjes). Vrouwen krijgen deze kit ergens in de zevende maand bij een bezoek aan de vroedvrouw. Een bezoek aan de vroedvrouw hier is even wat anders dan wij gewend zijn. Van privacy is geen sprake en meer dan even luisteren of het hartje klopt en voelen van de buik is er niet bij. Wij waren verbaasd dat er niks werd opgeschreven, zelfs het gewicht van de vrouw niet. Misschien een goed project voor Unicef, een zwangerschapsboekje.

Voor meer informatie over de Birthing Kit Foundation: http://www.birthingkitfoundation.org.au/

Voor meer foto's kijk op: http://picasaweb.google.com/liekeberghauser/CACTripCamThuy#