Cambodia

In de kerstvakantie gaan we naar Cambodja. Doel van onze reis zijn de tempels van Angkor Watt gelegen in de provincie Siem  Reap. Het tempel complex wordt beschouwd als het grootste religieuze bouwwerk ter wereld en staat op de UNESCO erflijst.

We zijn onder de indruk van de hoeveelheid aan tempels evenals de hoogte van de gebouwen. Ongelooflijk dat zo'n 500 tot 1000 jaar geleden is gebouwd. Bijzonder zijn  de vele prachtige versieringen op de tempels.

Voor de kinderen is het hoogtepunt hun eerste rit op een olifant. Naast het ritje op de olifant, rijden de kinderen ook nog een rondje op een paard. Verder verplaatsen we ons verder per tuc-tuc (een soort brommertaxi) van tempel complex naar tempel complex. Bij een van de tempels lopen we tegen een oude bekende uit Senegal aan, Mark, de schilderende echtgenoot van een collega van Paul. Hij nodigt ons uit bij hem te komen logeren als we in Phnom Penh zijn. Zo gezegd zo gedaan. Hij neemt ons mee naar een gezellig restaurant. De wereld is klein!

Vanuit Phnom Pengaan reizen we door naar Sihanoukville. Hier brengen we de kerstdagen door in een guesthouse van een zekere Jan (een landgenoot die hier strandde na een mislukt huwelijk en hier een nieuwe liefde vond). De kinderen genieten van het zwembad en de zee en strand. Op het strand is het super druk. Het is een komen en gaan van Cambodjanen die een centje mee willen verdienen aan de strandtoeristen en allerlei dingen aanbieden van massage, benen harsen, fruit, gebakken intkvis tot souvenirs.

Na een paar dagen strand en lekker boeken lezen in Sihanoukville, gaan we per taxi weer terug naar Phnom Pen. In Phnom Pen nemen we boot over een tak van de Mekong rivier terug naar Vietnam.
Zodra we de grens over zijn gevaren, neemt de bedrijvigheid aan langs de kant van de rivier toe. In Chau Doc hebben we nog geen hotel, maar de gids op de boot weet wel iets leuks. Bij aankomst worden we hier per fietstaxi naar toe gebracht. Het pension blijkt zeer eenvoudig te zijn, met plastic lakens op de bedden, niet helemaal wat we hadden gehoopt. Maar het is te laat nog ergens anders naar toe te gaan, dus doen we het er mee...

Sinterklaas

Via skype belt Sinterklaas de kinderen die zich hebben verzameld bij de Residentie en laat weten dat hij wat later zal komen daar hij Zielepiet kwijt is. We zien "live" op een groot video scherm hoe hij in een zwanenboot stapt op het Chuc Bac Lake en verdwaalt met de fietstaxi. Gelukkig komt alles goed en komt hij toch nog aan op de residentie op de motor met piet achterop!!

Als altijd, staat Noa vol zelfvertrouwen bij Sinterklaas. Annique daarentegen is ook dit jaar weer een beetje nerveus. Ze vindt die baard van Sinterklaas maar niks (en geef haar eens ongelijk) en ook is ze bang voor die veel te zwarte pieten (wat best opmerkelijk is als je weet dat ze heel haar hele leven jn Senegal woonde). Maar, zegt ze, `e zijn veel zwarter dan onze Sophie en Daniel uit Senegal en dus eng. Dat Sinterklaas snoep en cadeaus uitdeelt maakt voor haar op het moment dat ze voor hem staat even geen indruk. En Thomas? Ja die vindt het ook wel een beetje spannend, maar niet meer dan een beetje. Hij laat Sinterklaas zelfs even zien wat dat nu is taekwondo!

En wij, wij zijn stiekem wel een beetje blij dat die oude man weer vetrokken is naar Spanje, want al die opwinding in huis is leuk, maar moet ook weer niet te lang duren.

De promotie van PERMETA

Voor de promotie van Meta en Per vlieg ik samen met Noa voor een weekje terug naar Nederland. Noa leeft al weken naar de trip toe en schrijft pagina's vol in één van haar vele dagboeken wat ze allemaal hoopt te gaan doen. Ik vind het bijzonder om dit samen met Noa te doen. In werkelijkheid zal ik haar als we eenmaal in Nederland zijn niet veel zien. Het wordt een gezellige volle week met als hoogtepunt de promotie van Meta en Per (http://www.permeta.nl/) in Delft. Trots op mijn "kleine" zus!

Noa geniet van het weerzien van haar nicht Kajsa waarmee ze meegaat naar school en het logeren bij haar Opa's en Oma's waar ze verschrikkelijk door wordt verwend.

We sluiten de feestelijkheden af in Sloten waar Meta en Per voor ruim tachtig mensen heerlijk eten hebben laten verzorgen. Bijzonder dat ik dit heb mee kunnen maken!

Annique 5 jaar!

Samen met Annique bak ik een taart! Dit jaar, een kasteel dit jaar versiert met parasolletjes. Voor de grote dag, nemen we met Annique het draaiboek grondig door. Het voordeel van een dochter die hierom vraagt is dat je zelf ook op de dag zelf precies weet wat er allemaal moet gebeuren.

We hebben dit geen thema voor haar verjaardag, maar gewoon wat spelletjes die we van internet haalden of die we al eens eerder deden op Noa's verjaardag. Altijd leuk is het spel wie het snel een fles water kan vullen. Gelukkig was het prima weer en konden we het buiten doen. Het spel waarbij de kinderen om de beurt moesten raden welk snoepje de heks had betoverd, door te proeven (!), was het grootste succes.

Annique geniet volop van alle aandacht en voor ons is het leuk de meisjes beter te leren kennen met wie ze in de klas zit.

Na afloop, drinken we nog gezellig een glaasje wijn met de enkele ouder die daar tijd voor heeft.... In Hanoi, hebben de meeste ouders een druk en hectisch (sociaal) leven!

r

Dokter mot en dokter Hai

Halloween is elk jaar een groot feest in de "expat" community van To Ngoc Van, de wijk waar wij ook wonen. De wijk, met zijn vele smalle en donkere steegjes en hoge huizen leent zich uitstekend voor dit griezelfeest.

Dit jaar was ik er redelijk druk mee daar ik mij door Elena had laten strikken om mee te helpen en daar zij veel op reis was, kwam er veel werk bij mij terecht. Ik maakte de kaart en een plattegrond waarop alle huizen die meedoen zijn afgebeeld. Vlak voor de grote dag, bleven de mails binnenstromen met de vraag van mensen die ook nog zo ontzettend graag mee wilde doen.

De act van  Paul en Heiman als dokter Mot (één) en dokter Hai (twee) was denk ik wel een van de topacts. De kinderen moesten alleen, zonder ouders binnenkomen, en eenmaal in onze tuin kregen ze een injectie (appelsap) voordat ze snoep mochten pakken. En dat met gehuil van een baby op de achtergrond, echt lekker "scary". 

Bac Ha en Sa Pa

De “herfst” vakantie gebruikten we voor een trip naar Bac Ha en Sa Pa in het bergachtige noord-west Viet Nam. De bevolking van deze regio vertegenwoordigd een grote verscheidenheid aan etnische minderheidsgroepen. Zoals op onze foto’s duidelijk te zien is, zijn kleding en andere uiterlijke kenmerken een belangrijk middel voor etnische minderheden om hun identiteit te benadrukken. Minder zichtbare kanten zijn de relatief grote armoede onder deze groepen, ook in de zin van toegang tot scholing of gezondheidszorg, hun beperkte culturele rechten, en hun onduidelijke positie als “eigenaren” van het bergland waar de meeste groepen al leefden lang voordat Viet Nam als staat ontstond. De overheid investeert wel veel in het bouwen van wegen, scholen, en irrigatiekanalen in deze regio maar is op z’n minst terughoudend als het aankomt op het toekennen van het recht op land of het erkennen van etnische belangenorganisaties (die niet bestaan, althans officieel). Alle folklore wordt wel gestimuleerd want toerisme is een belangrijke bron van inkomsten. Tijdens onze trip werd het wel duidelijk dat degenen die het meest verdienen aan het toerisme niet behoren tot de etnische minderheden – dat zijn vooral “import” Vietnamezen met geld en contacten.
Wij namen de nachttrein naar Lao Cai en kwamen wat slaperig aan in deze grensstad. Gelukkig kon er om 5.00 al ontbeten worden op het station (dat kan op die tijd eigenlijk overal in Viet Nam). Met het vanuit Ha Noi reeds geregelde busje stopten we natuurlijk nog even op de grens met China en reden we daarna vrijwel direct door naar de Can Cau markt (zie fotoboek). Een etnische markt uit een plaatjesboek die eigenlijk vrij precies leek op de Peul markten uit West Afrika – zelfde kleuren, beesten, artikelen, gereedschappen (op de Chinese pornodvds na dan). Interessant om de contrasten te zien: oude vrouwen zonder gebit maar met mobiele telefoon bijvoorveeld. Verder zagen we best al wat toeristen op deze afgelegen plek. De volgende dag bezochten we de markt van Bac Ha, waar we logeerden, en die was al volledig ingericht op veel toeristisch bezoek. ’s Middags maakten we nog een korte tocht op 3 xe om (motortaxi) in de omgeving van Bac Ha. Dat was erg vermakelijk en onze motortaxi’s bleken goede gidsen: we bezochten een oude Frans paleis en een huis van een H’Mong familie waar we een glas sterke maiswijn kregen.
De tweede bestemming was het hooggelegen Sapa – een bekend oord voor toeristen en dat bleek ook. Hier was weining authentieks aan, vooral door de door import Vietnamezen gerunde toerisme industrie. Sapa is wel prachtig gelegen boven op een berg, is daarom ook een stuk koeler, en als je alle bebouwing en aangelegde rijstterassen weg zou denken doet het bijna Zwitsers aan. We logeerden in een mini hotel-restaurant gerund door een hotelschool voor kinderen uit kansarme gezinnen. In dezelfde straat ontmoetten we Mister Dao die nog een wandeling door de vallei voor ons organiseerde (zie foto’s) en bij vertrek nog een kilootje spinazie uit eigen tuin meegaf voor in Ha Noi! Dat was een mooie laatste dag waar de voorlaatste gehuld was in regen, laaghangende wolken, en een zieke Noa. De terugreis – ook met de nachttrein – was aanmerkelijk zwaarder dan de heenreis omdat nu de ariconditioning in de trein, die slechts één stand heeft, op volle kracht functioneerde en daarmee onze slaapcoupé tot vriesvak omvormde. Gelukkig kwamen we om 4.15 al aan!

Meer foto's: klik hier

Het is weer zo ver: moonfestival

De dagen voor het Moonfestival is het op Hang Ma nog drukker dan normaal! Brommers brommen zich langzaam een weg. Hang Ma ligt en hangt vol met lantaarns, maskers en cadeaus dit belangrijke kinderfeest.

Noa in Au Dai

Thomas in traditionele kleding

Ook de Internationale school besteedt elk jaar aandacht aan de belangrijkste Vietnamese feesten en vraagt de kinderen in traditionele kleding naar school te komen.

Vrijdagavond, de kinderen liggen net al in bed, horen we plotseling een enorm lawaai. Uiteraard springt de kinderen hun bed weer uit en vanaf het balkon zien we een optocht van mannen die op trommels slaan voor de draak aanlopen. Ze stoppen bij de buurman bij wie ze even naar binnen gaan.