Koninginnedag in Lusaka

Geen idols en "Ren je Rot" voor ons dit jaar, maar wel een een vrijmarkt, een hoedenparade en wat oudhollandsche kinderspelletjes.

De hoedenparade

Helaas viel Thomas niet in de prijzen met zijn Vietnamese kroon...

Met natte sponsen gooien op vrijwilligers, een groot succes!

Op Koninginnedag zelf organiseerde de Ambassade voor de laatste keer, de Ambassade gaat hier namelijk deze zomer dicht, een receptie met aansluitend een Oranje feest op de Nederlandse ambassade. Noa was gevraagd te helpen met bedienen en liep mooi aangekleed in traditionele kleding met borden vol vers ingevlogen haring en bitterballen rond.

De receptie ging ongemerkt over in een Oranje feest met muziek van DJ Percy, die speciaal hiervoor speciaal uit Nederland was ingevlogen door de KLM.

Thomas 7 jaar

Zeven jaar alweer! Thomas is  er echt aan toe om zeven te worden, want hij vertelt al een tijdje aan iedereen dat hij zeven is en acht wordt! 

Zijn feestje is een succes. We nodigen ongeveer de helft van zijn klas uit, zowel jongens als meisjes. Dit blijkt tegen het beleid van de school in te gaan en een ouder schijnt hierover zelfs de juf gemaild te hebben. Wij zelf vonden het juist leuk dat Thomas ook meisjes wilde uitnodigen en niet alle(en) jongens.

Paul heeft een quiz met vragen over dieren voorbereid en hij wordt hierbij geholpen door zijn lieftallige assistentes, Noa, Annique en Grace.

Verder vermaken ze zich prima in het zwembad, de trampoline en het tafelvoetbal.

Kamperen in Kafue National Park

Een volwassen nijlpaard weegt al gauw zo’n 2.000 kilo en heeft de omvang van een groot formaat stier. De spanwijdte van z’n bek is evenwel groot genoeg om met gemak een jong kalf op te slokken – gelukkig zijn hippos vegetariërs  Overdag wat dommelend in half diep water – ze kunnen alleen lopen niet zwemmen – en ’s nachts grazend aan de oever, zo brengen ze in de regel hun dagen door. Zo doemde opeens zo’n reusachtig exemplaar voor ons op toen we met een zaklantaarn, naar aanleiding van enig geritsel, even achter de tent schenen.

Dat was zeker een hoogtepunt van onze eerste camping safari in Zambia. Samen met een bevriend Japans gezin bezochten we Kafue National Park, op een paar uur rijden ten westen van Lusaka. Kafue Park is een beschermd gebied zo groot als België en een van de grootste wildparken in de wereld. Er loopt en vliegt van alles en nog wat, inclusief luipaarden, leeuwen, cheeta’s, hyena’s, visarenden en een handvol soorten bijzondere antilopen. Helaas staat het gras er deze tijd van het jaar heel hoog en zijn er voldoende waterplaatsen, zodat we buiten de nijlpaarden eigenlijk weinig ander spannend wild gezien hebben – wel veel apen, impala’s, en een cerval: we gaan een lijst bijhouden van door ons gespotte beesten. Nijlpaarden in overvloed daarentegen. We voeren de rivier af, kwamen verschillende groepen tegen, en schrokken ons wezenloos toen een geïrriteerd mannetje z’n muil opentrok en op ons af leek te springen...

Het kamperen bevalt prima en is meteen ons voorkeur alternatief voor de dure lodges. In een wildpark kamperen betekent ’s nachts in de tent blijven (daar kropen we ook maar in na de kennismaking met de hippo's achter de tent) en – tot grote hilariteit van de kinderen – in de tent plassen! Ook de gezamenlijke trip met Seiji en Yuki en hun kinderen Amy (11) en Yu (6) is heel goed bevallen. Kampvuur, wat spelletjes, en vissen want Seiji had een enorme verzameling werphengels mee en Yu en Thomas hadden genoeg wormen verzameld voor meerdere ronde’s vissen. Laatste detail: de krokodil die vlak langs Annique’s en later Noa’s  hengel zwom. We gaan zeker op herhaling!

Is gratis onderwijs goed voor Afrika?

Leerlingen op een openbare school in Lusaka

In haar boek "Dag Afrika", schrijft Marcia Luyten dat gratis onderwijs slecht is voor Afrika. Gratis onderwijs heeft geleid tot overvolle klassen met ongemotiveerde leerkrachten waar kinderen van afkomen die niet of nauwelijks kunnen lezen en schrijven, schrijft ze. Volgens Marcia staat een Ugandese leraar maar 25 procent van zijn/haar werktijd voor de klas. En de burger die nergens voor betaalt, welk recht heeft die om te mekkeren?  

Ook in Zambia is de kwaliteit van het onderwijs een enorm probleem. Het zou me niks verbazen als ook hier de leraren slechts 25 procent van hun tijd voor de klas staan. Wat mij vooral opvalt als ik langs een school rijd of wanneer ik op een school kom, er altijd wel kinderen naar huis aan het gaan lijken te zijn. Om tien uur 's ochtends zie je alweer veel kinderen de school uitkomen. Als ze al in de klas zitten, staat er vaak geen meester of juf voor de klas, maar zit deze aan een tafel werk na te kijken en zijn de kinderen bezig iets over te schrijven. Boeken moeten ze delen, dus veel van hen kan thuis ook niks inhalen en veel wordt er niet uitgelegd. Veel kinderen van 10 schijnen niet te kunnen lezen. De ouders met geld sturen hun kinderen naar privé scholen waar de kwaliteit van het onderwijs veel beter is.  

Maar hoe gratis is onderwijs eigenlijk? In Zambia betalen ouders ook bij de openbare scholen schoolgeld. Daar komen de kosten voor boeken, uniforms, ed. bij.  En als je wilt dat je kind het examen haalt, dan ontkom je niet aan bijlessen. Zelfs onze hulp Beznat heeft nu iemand ingehuurd die bijles komt geven aan haar dochters en de zoon van een vriendin. Want in de klas behandelen ze meer dan de helft van de examenstof niet. Ook vertelde ze me dat de juf van haar dochter alleen het werk van de eerste 30 kinderen nakijkt. De rest van de kinderen heeft pech.

Ik ben het met Marcia Luyten eens dat de kwaliteit van het onderwijs abominabel is, maar ik vraag me af of dat komt omdat het gratis is.  

Een leerling op een van de privé scholen in Lusaka

Chilenje markt: een typisch afrikaanse markt

Victoria Falls

In Oktober reisden we al met Hugo en Tineke naar de Victoria Falls. Toen maakten de boottocht over de rivier en een bezoek aan een reptielen farm meer indruk dan de waterval zelf. We maken de tocht opnieuw in twee dagen en stoppen dit keer in Choma  waar we overnachten in Leon's Lodge. De kamer van Frits en Diny blijkt een Kingsize bed te hebben en televisie bij het bad. Dit laatste is met name aan Noa besteed!

Doordat het onderweg begint te regenen, moeten we een paar keer stoppen om het plastic waarmee de bagage op het dak tegen de regen wordt beschermd, beter vast te maken. Uiteindelijk besluiten we de tassen maar op schoot te nemen. 

Omdat er meer regen op komst lijkt, besluiten we onze boottocht uit te stellen. In plaats daarvan rijden we naar het Royal Livingstone waar we een drankje drinken. Vervolgens laten we ons naar de ingang van de waterval rijden. Ondanks het feit dat het park bijna gaat sluiten mogen we na wat onderhandelen toch even naar binnen en kunnen we al een eerste blik werpen op de waterval. Indrukwekkend! De volgende ochtend gaan we terug en samen met een lokale gids bewonderen we de waterval. De kracht waarmee het water naar beneden stort is ongelooflijk. We houden de kinderen voortdurend nauwlettend in de gaten. Het meest indrukwekkend is het lopen over een kleine loopbrug waar we gehuld in gehuurde regencapes overheen lopen en kletsnat worden. Noa loopt samen met de gids en Oma voorop en roept trots tegen Oma dat ze de eerste Oma is die over deze brug gelopen is.  

's Avonds maken we een mooie boottocht met de David Livingstone over de Zambezi. Dit keer zien we minder dieren, wat door de hogere waterstand van de rivier komt. Op de terugweg, net nadat we prachtige foto's hebben kunnen maken van het ondergaan van de zon aan de ene kant van de boot beginnen donkere wolken zich samen te pakken boven de rivier aan de andere kant van de boot. Glazen vallen om door de wind. Terwijl de stuurman de boot heel langzaam draait, begint het Afrikaanse ensemble steeds luider te spelen. Oma Diny moet denken aan de Titanic waarop de band ook steeds harder zou zijn gaan spelen vlak voor de ramp en Annique vraagt zich af of we niet te dichtbij de waterval beginnen te komen. Maar de stuurman brengt ons veilig weer aan wal.

Thomas met de stuurman

Kookles op Sable Road

Beznat en haar vriendinnen kwamen deze keer bij ons voor hun maandelijkse kookles. Op het menu stonden een soort cake met feta, daarna kip met verse kruiden en een linzen gerecht. Beznat zocht hiervoor de recepten uit. Mijn bijdrage was de appeltaart die zeer in de smaak viel. Na al het koken, dronken de dames gezellig thee. De gemaakte gerechten gingen mee naar huis in boxen voor de  "baas". Een leuk initiatief dat zorgt dat deze dames nieuwe gerechten leren van elkaar. Bijkomend voordeel is dat de dames ook weer helemaal bijgepraat zijn en alle laatste roddels hebben uitgewisseld.